Kennismaking

Mieke de Waal heet ik (Pretoria, 1956). Mijn kunstopleiding volgde ik aan de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht (1974-1976) en aan de Nieuwe Akademie te Utrecht (1994-1998). In de kleine twintig tussenliggende jaren studeerde ik culturele antropologie (met bijvakken fotografie en film) en promoveerde daarin, en werkte als wetenschapper en journalist. Sinds 1998 ben ik professioneel werkzaam als beeldend kunstenaar.

Enkele bronnen van inspiratie in de kunst: expressionistische schilders (zowel figuratief als abstract), tachisme, arte povera, Japanse prenten, etnografica uit Afrika en Nieuw-Guinea, Afrikaanse fotografie en muziek. Enkele bronnen van inspiratie in het dagelijks leven: menselijke gezichtsuitdrukkingen en bewegingen, krachtige herinneringen, het landschap, 'luchtschappen', gevonden voorwerpen.

Ik teken en schilder in inkt en acrylverf, op een ondergrond van (foto)papier of linnen. Formaten variëren van prentbriefkaart tot enkele meters hoog. Steeds vertrek ik vanuit een opzet in inkt die ik gedeeltelijk uit was. Meedere lagen inkt en verf volgen, en worden na gedeeltelijke droging vaak ook weer aangetast. Ik houd van de raadselachtige structuren die zo ontstaan. Het centrum van het werk oogt vaak ongebruikelijk leeg; de dikste verf zit langs de randen. Je zou kunnen zeggen dat ik op een 'omgekeerde' manier schilder: minstens zo belangrijk als het opzetten van inkt en verf, is het weglaten of wegwassen ervan. Zoals woorden én stiltes betekenis geven aan een gesprek.

Sinds een paar jaar willen steeds meer werken 'van de wand af'. Het begon met grote losse doeken die aan een roede vrij in de ruimte hingen. Er volgde een groep opgespannen doekjes die als 'blok' de ruimte innamen. In 2002 maakte ik voor het eerst een echt ruimtelijk schilderwerk: een meer dan manshoge kimono die was opgebouwd uit ruim vijftig afzonderlijk beschilderde delen. Deze eerste kimono betekende het begin van een nog steeds groeiende reeks ruimtelijke werken onder de titel 'Ondraagbaren'.