Inktkoppen

Toen ik net in de Betuwe woonde, miste ik de drukte van de stad. Ik ging koppen schilderen. Daarbij was ik vooral gefascineerd door het feit dat de twee gezichtshelften vaak verschillende kanten van een persoon laten zien. De koppen schilderde ik in inkt, en waste ook steeds weer delen weg. Laag over laag bracht ik de inkt op, net zolang tot ik ‘gepakt’ werd door de kop die me vanaf het papier aankeek. Sinds die eerste inktkoppen - eind jaren '90 - schilder er met enige regelmaat weer een paar.